Stare porzekadło mówi żeby złego wilka nie wywoływać z lasu. W przypadku tej książki zło nie czai się tylko w lesie, ale czuć jego obecność w całym Czarcisławiu. Wokół wszystkich osób magicznych, których w tej miejscowości nie brakuje, dzieją się rzeczy dziwne i trudne do wytłumaczenia. Po niemal roku oczekiwania, Karina Bonowicz powraca z drugą częścią młodzieżowego fantasy Gdzie diabeł mówi dobranoc.
Wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazywały na to, że druga część sagi będzie jeszcze bardziej zagmatwana niż pierwsza, a to zwiastowało jeszcze przedniejszą zabawę niż ostatnio. No i nie zawiodłam się.
W Czarcisławiu trwają przygotowania do ważnego rytuału. Dwoje koryfeuszy, czyli Alicja i Nikodem gorączkowo poszukują naczynia, które jest im do tego niezbędne, ale żeby je znaleźć muszą najpierw poskładać w jedność wskazówki, które zapisane w języku staro-cerkiewno-słowiańskim, a pojawiają się one jedynie im. Pozostali z kręgu usiłują nie dopuścić do przesłuchania Borysa oskarżonego o umyślne przemienienie człowieka w strzygonia, ale w międzyczasie na terenie miasta pojawiają się kolejne trupy, które raczej nie zostaną niezauważone. Trwa więc wyścig z czasem... i siłami wyższymi.
Karina Bonowicz umie budować napięcie. Niby robi to powoli i z rozmysłem, niby dość ostrożnie, ale w kulminacyjnym momencie potrafi zaskoczyć czytelnika na tyle, że nie chce się kończyć czytać. Najgorzej, że nie ma części trzeciej – wtedy pozostaje jedynie płacz i zgrzytanie zębów. Trzeba czekać na ciąg dalszy.
Lubię fantasy od dawna i nie ukrywam tego. Lubię też kiedy treść nie kryje w sobie patosu i wzniosłych treści. I to wszystko, (dzięki siłom wyższym!), dostałam tutaj, podane w dodatku na srebrnej tacy. Poczucie humoru to jedna z zalet autorki. Sprytnie wplata je w dialogi, co powoduje, że książkę czyta się z szerokim uśmiechem, a cięte riposty i pyskówki pomiędzy bohaterami dodają jej pikanterii. Tak jak w pierwszej części twierdziłam, że ta książka dialogami stoi – to i teraz tę myśl podtrzymuję. Trzeba mieć dar, by większość fabuły wynikała właśnie z dialogów bohaterów. Karina zrobiła to umiejętnie i nienudno, a to stanowi już siedemdziesiąt procent powieści. Pozostałe procenty należą do bohaterów, którzy pięknie się rozwinęli. Są wkurzający, kolorowi, pełni dziwnych pomysłów i wyjątkowo perfidni. Dzięki temu cała historia spina się ładnie jak grzbiet książki.
Jest jednak para, która nie daje mi spokoju, ponieważ wyczuwam pewien niedosyt w związku z nimi. Mam na myśli ciotkę Alicji Tatianę i Dymitra Dobrygina. Odniosłam wrażenie, że autorka zaplanowała im jakieś wielkie wejście, czy też zadanie, które muszą zrealizować w kolejnym tomie. Niestety brakuje mi ich charakterów, nie poznałam ich zbyt dobrze, a odnoszę nieodparte wrażenie, że będą mieli jeszcze coś do powiedzenia. Nie jestem w stanie w stanie określić ich roli w całej historii, ponieważ autorka rzadko zajmowała się nimi jako elementami fabuły. Pojawiali się i znikali, zaznaczali swoją obecność, ale bez większych wyjaśnień, choć być może jest to zabieg celowy?
Poza tym wszystko się zgadza. Historia świetnie się klei, żaden wątek nie wymyka się spod kontroli, akcja jest utrzymana cały czas na jednym poziomie. Nie nudzi, ale też nie pędzi jak szalona. Wszystko to składa się na dobrą i przemyślaną powieść, którą czyta się z olbrzymią przyjemnością. Gorąco polecam młodzieży. Tej starszej także.
Komentarze
Prześlij komentarz