Żunia

Las koił moją duszę zawsze. Moje ulubione, majestatyczne bukowe lasy pełnią funkcję antydepresantów i pomagają się wyciszyć. To samo mam z Bieszczadami, i choć wolę tam wędrować połoninami aniżeli ścieżkami leśnymi, to jednak myśli są tam łagodniejsze i szczęśliwsze. Ale dziś o książce, a nie o mnie, więc zaglądam do powieści o szepczącym lesie. Autorka przenosi czytelnika we współczesne Bieszczady, do niewielkiej wioski Orańce, gdzie codzienność wciąż wyznaczają rytm natury, stare obyczaje i pamięć o słowiańskich bogach. To tutaj trafia Dragomira, zmęczona dotychczasowym życiem w Warszawie, która postanawia rozpocząć wszystko od nowa w rodzinnych stronach. Nie przypuszcza jednak, że powrót do korzeni okaże się również podróżą w głąb własnej tożsamości. Wkrótce odkrywa, że świat, który znała, jest zaledwie fragmentem znacznie bardziej tajemniczej rzeczywistości.  Bieszczady są tu piękne! Dzika przyroda, stary dom, fotografie skrywające zapomniane historie i tytułowy Szepczący Las t...

Relacji nie można zdefiniować jednym słowem, bo przecież miłość potrafi mieszać się z gniewem, bliskość z potrzebą ucieczki, a wdzięczność z poczuciem krzywdy. Więzi, które powinny dawać poczucie bezpieczeństwa, potrafią jednocześnie stać się źródłem największych emocjonalnych zawirowań. Arundhati Roy postanowiła rozprawić się ze swoimi demonami i utkała autobiograficzne wspomnienia, które są szalenie intymne, niepokojące i pozbawione upiększania przeszłości. Jest to przede wszystkim opowieść o matce, czyli Mary Roy, kobiecie silnej, niezależnej, nieustępliwej, ale niezwykle trudnej w relacjach. To postać, która odcisnęła na życiu córki piętno tak głębokie, że nie sposób oddzielić od niej ani osobistej historii pisarki, ani jej twórczej tożsamości. Mary jest tutaj jednocześnie schronieniem i burzą, daje siłę, ale potrafi ranić. Uczy niezależności, lecz sama nie zawsze pozostawia przestrzeń na wolność drugiego człowieka. Jest kobietą, którą trudno jednoznacznie ocenić, a jeszcze trudnie...

Książki o szeroko pojętym Holokauście czytuję od wielu lat z ogromnym zainteresowaniem, choć ich treść trudno udźwignąć emocjonalnie. Dziś o przejmującym, opartym na wieloletnich badaniach archiwalnych opracowanie, które pozwala spojrzeć na historię Auschwitz z perspektywy dotąd rzadziej opisywanej, czyli przez pryzmat obozowego szpitala i losów więźniów pełniących w nim funkcje lekarzy. Autor odsłania przed czytelnikiem rzeczywistość, w której medycyna, zamiast służyć ratowaniu ludzkiego życia, została podporządkowana bezwzględnym regułom obozowego systemu. Szpital, który z założenia powinien być miejscem leczenia i nadziei, funkcjonował w samym centrum machiny zagłady. Pracujący tam więźniowie znajdowali się w szczególnie dramatycznym położeniu. Z jednej strony starali się pomagać chorym, zdobywać leki, organizować opiekę i ratować współwięźniów. Z drugiej musieli wykonywać polecenia lekarzy SS, podejmować decyzje obciążające ich ogromną odpowiedzialnością i każdego dnia mierzyć się ...

Przyznam się, no bo po co owijać w bawełnę? Straciłam poczucie czasu! Z zachwytem pochłaniałam kolejne strony, bo powieści historyczne grają w mojej starej duszy niczym Stradivarius. Uwielbiam je i czytam ekspresowo, zwłaszcza gdy autor potrafi połączyć prawdziwe wydarzenia, barwnie nakreślone realia epoki i fikcyjne losy bohaterów.   Autorka zabiera czytelnika do XIII-wiecznej Langwedocji, krainy, w której odmienność religijna i kulturowa staje się przyczyną krwawego konfliktu. W centrum wydarzeń znajduje się Montségur, czyli miejsce, które z czasem stanie się symbolem oporu katarów, ale również tragedii ludzi postawionych wobec bezwzględnej siły krucjaty i inkwizycji. Na tle wielkiej historii kreśli autorka losy Anny, Filippy, Escli i Jordana. Ich relacje, rodzinne więzi, uczucia i podejmowane decyzje stopniowo splatają się z wydarzeniami, których konsekwencji nie sposób uniknąć. Szczególnie interesujący jest wątek Jordana, rozdartego między powinnością a miłością. W świecie, w k...

 Należę do pokolenia PRL-owców. Doskonale pamiętam tamte czasy, ich codzienność, charakterystyczne przedmioty, obyczaje i realia, które dla młodszych pokoleń są już niemal tak odległe jak opowieści o życiu na innej planecie. Wiele z tych wspomnień przywołuję z sentymentem, bo przecież nawet w siermiężnej rzeczywistości potrafiliśmy znajdować powody do radości. Nie oznacza to jednak, że tęsknię za tamtymi czasami, pamiętam bowiem nie tylko ich uroki, ale również ograniczenia, absurdy i codzienne trudności, które dziś trudno byłoby zaakceptować.  „Świat zaginiony” to swoista podróż w czasie, podczas której przewodnikiem staje się autor z niezwykłą starannością porządkujący wiedzę o minionej epoce. Tym razem na pierwszy plan wysuwają się technologia, obyczaje, codzienne życie, wychowanie dzieci, szkolne realia, rozrywki, sport i kultura. To właśnie z tych pozornie zwyczajnych elementów składa się obraz świata, który dla jednych jest wspomnieniem młodości, a dla innych pozostaje n...

Ta podróż Marka Kamińskiego prowadziła do miejsca, które można zaznaczyć na mapie. Razem z przebytymi kilometrami zmieniała się jednak,  ewoluowała i nabrała zupełnie innych wartości. W 2015 roku autor wyruszył z Kaliningradu do Santiago de Compostela, pokonując ponad trzy tysiące kilometrów europejskich dróg i bezdroży. Wyprawa miała symboliczny wymiar: od grobu Immanuela Kanta, kojarzonego z rozumem, do grobu świętego Jakuba Apostoła, będącego celem pielgrzymów z całego świata. Zestawienie tych dwóch biegunów wyznacza kierunek całej opowieści, w której racjonalne myślenie spotyka się z duchowością, a fizyczny wysiłek staje się okazją do głębszej refleksji. Kamiński nie jest człowiekiem, któremu trzeba udowadniać, że potrafi pokonywać własne ograniczenia. Przecież zdobył oba bieguny Ziemi, wspinał się na najwyższe szczyty i przemierzał wymagające tereny. Okazuje się jednak, że to europejska wyprawa wystawiła go na trudną próbę. Ale nie chodziło już wyłącznie o wytrzymałość, przygo...

Przyzwyczailiśmy się do myśli, że życie powinno być pełne wielkich planów, odważnych decyzji i kolejnych punktów do odhaczenia. Podróże na drugi koniec świata, spektakularne sukcesy, przekraczanie granic i nieustanne udowadnianie sobie, że możemy więcej. A co, jeśli wcale nie tego potrzebujemy? Co, jeśli największą wartością stają się spokój, poczucie bezpieczeństwa i życie, w którym nie trzeba już niczego nikomu udowadniać? Dziś opowieść o tym, że zamiast koncentrować się na tym, co jeszcze powinniśmy osiągnąć, powinniśmy zastanowić się nad tym, czego tak naprawdę nie chcemy.  Refleksja nad przekonaniem, że brak wielkich planów oznacza brak ambicji nie j est istotna. Nie każdy musi pragnąć kariery, dalekich podróży czy nieustannych zmian. Z czasem nasze priorytety mogą się zmieniać, a to, co kiedyś wydawało się najważniejsze, ustępuje miejsca zdrowiu, relacjom i wewnętrznej równowadze. Nie musi to oznaczać rezygnacji z siebie. Czasem jest wręcz przeciwnie, bo dopiero wtedy zaczyna...