Żunia

Pamiętam,  że po lekturze trylogii Dewabadu miałam kaca. Okrutnego i kilkunastodniowego, który nie pozwolił mi na czytanie innych książek.  Przebolałam i powoli wróciłam do książkowego życia, ale ciągle z tyłu głowy dudniły mi imiona bohaterów i ich przygody. Do Rzeki srebra podeszłam więc ostrożnie, bo jakże to tak wracać do ukochanego świata po kilku latach? Jest to zbiór opowieści osadzonych w świecie „Miasta mosiądzu”, ale nie jest to jedynie [jak sądziłam] nostalgiczny dodatek do głównej trylogii. Bo tu, Chakraborty oddaje głos tym, którzy wcześniej pozostawali na drugim planie, dzięki temu dobrze znany świat nabiera nowych barw, a wydarzenia, które znam, zaczynają wyglądać inaczej, oglądane z perspektywy innych ludzi. Najbardziej podoba mi się wielogłosowość tej książki. Każda historia otwiera kolejne drzwi do świata pełnego magii, politycznych intryg, dawnych konfliktów i osobistych dramatów. Są tu i dworskie tajemnice, i przeszłość naznaczona krwią, i przeklęte miejsca...

Pierwszy tom „Korzeni Polski” pozwalał zajrzeć w sam początek historii naszego państwa i uświadamiał, jak wiele tajemnic wciąż kryje epoka pierwszych Piastów, drugi zaś robi coś równie fascynującego, bowiem im dalej sięga się w przeszłość, tym więcej pojawia się pytań. W tej części autor przygląda się początkom państwa piastowskiego z różnych perspektyw, pokazując, jak wiele zależy od źródeł, które przetrwały do naszych czasów i jak wiele bezpowrotnie zniknęło wraz z ludźmi, którzy byli świadkami tamtych wydarzeń. Czytając o pierwszych Piastach, łatwo zapomnieć, że znamy ich przede wszystkim dzięki późniejszym przekazom. Za imionami Mieszka, Bolesława i ich następców kryją się przecież ludzie, których codzienności, charakterów, lęków i ambicji nie jesteśmy w stanie poznać w taki sposób, w jaki poznajemy bohaterów późniejszych epok. Musimy składać ich świat z dostępnych fragmentów, z kronik czy archeologicznych znalezisk. Z pojedynczych informacji, a czasem jej strzępków lub nawet domys...

Skąd właściwie wzięła się Polska? Kiedy zaczęła się jej historia i czy rzeczywiście można wskazać moment, w którym z ziem zamieszkanych przez różne plemiona narodziło się państwo, które z czasem zaczęto nazywać Polonią? A przede wszystkim ile w tych narodzinach było świadomego działania, a ile przypadku, szczęśliwego zbiegu okoliczności i decyzji, których konsekwencji ich autorzy nie mogli jeszcze przewidzieć? Autor wziął na warsztat dwadzieścia osiem zagadnień związanych z początkami państwa piastowskiego i prowadzi czytelnika prostą drogą od Mieszka I do Bolesława Chrobrego. Podczas czytania pojawiają się pytania, wątpliwości, stawianie hipotez i chęć sprawdzenia śladów, które trzeba ze sobą zestawić, próbując odtworzyć wydarzenia sprzed ponad tysiąca lat. Urbańczyk pokazuje, że początki Polski nie były ani proste, ani jednoznaczne, państwo nie pojawiło się przecież jednego dnia, a powstawało stopniowo, w wyniku działań ludzi, przede wszystkim ambicji władców, ich politycznych wyboró...

Pamiętam, że dostałam kiedyś Hobbita na jakimś apelu w szkole podstawowej. Przeleżał sobie chłopaczyna na półce kilka lat, zanim stał się dla mnie jedną z ważniejszych powieści w życiu. I wracam do niego chętnie, ale w formie graficznej czytałam po raz pierwszy. A że to wydanie zrobiło na mnie ogromne wrażenie, toteż dzielę się opinią. Historia Bilba Bagginsa, który pewnego dnia opuszcza bezpieczny, uporządkowany świat Shire’u i wyrusza w niezwykłą podróż wraz z krasnoludami i Gandalfem, zyskuje zupełnie nowy wymiar. Bo przecież wiadomo co będzie dalej i jak dani bohaterowie wyglądali, ale tutaj na wyobraźnię działają też ilustracje, które nie do końca odzwierciedlają obraz, który od dawna siedzi w głowie. A to jest szalenie ciekawe i takie zderzenie się z czyimś pomysłem daje zupełnie inną formę przyjemności. Zachwyciła mnie piękna, charakterystyczna i doskonale współgrająca z tekstem kreska. Widać tutaj ogromne wyczucie i olbrzymi talent. Ilustracje są malownicze, ale kiedy trzeba, p...

Książka, o której dziś, stała się częścią mojego czytelniczego świata już dawno temu. W zasadzie to cała seria zawładnęła moim jestestwem i do dziś się tam solidnie rozpycha z Tolkienem na spółkę.  I nie przesadzę, jeśli napiszę, że uwielbiam tę monumentalną sagę George’a R.R. Martina dosłownie za wszystko. Kocham jego rozmach, tysiące stron tekstu, kolejne intrygi, polityczne gierki, ale i zdrady, i sojusze zawierane z wyrachowania. Wielbię też bohaterów, których los potrafi się zmienić się w jednej chwili. Powrót do Westeros zawsze jest fascynujący, ale teraz mogę pozwolić sobie na wybiórcze czytanie, bo doskonale znam całą serię. Więc wracam sobie do świata, który z jednej strony jest przerażająco brutalny, a z drugiej tak fascynujący, że bardzo trudno się z niego wydostać, ale to sam środek tej serii. Martin jest mistrzem tworzenia historii wielowarstwowych, a tutaj nic nie dzieje się przypadkiem. Każde słowo może mieć swoje konsekwencje, które pojawią się dopiero wiele stron p...

Atmosfera – budowana powoli, niemal niepostrzeżenie wciągaja w świat, w którym granica między racjonalnością a czymś niewytłumaczalnym zaczyna się zacierać. I to mi szalenie odpowiada! Mamy tu przesiąknięte grozą i mistycyzmem opowieści o tajemnicach, duchach, niewyjaśnionych zdarzeniach i głosach dochodzących z miejsca, do którego żywi nie mają dostępu. Głównym bohaterem jest ojciec Philip Rivers, czyli duchowny obdarzony niezwykłą zdolnością słyszenia głosów. Przynoszą mu one ostrzeżenia dotyczące przyszłości, a czasem zapowiedź czyjejś śmierci. Nie jest to jednak dar, który można traktować wyłącznie jako niezwykłą ciekawostkę, bowiem każdy głos niesie ze sobą czyjąś historię, tajemnicę i potrzebę domknięcia spraw. Właśnie ten motyw wydał mi się w książce szczególnie interesujący, bo choć pojawiają się tutaj duchy i zjawiska nadprzyrodzone, w centrum opowieści pozostaje człowiek, jego lęk, poczucie winy, czasem samotność, czy potrzeba przebaczenia i pragnienie odnalezienia spokoju....

Czasem mam tak, że za głęboko wejdę w jakąś historię i potem trudno mo wrócić do rzeczywistości. Ale dla Tahereh Mafi warto i robię to z dziką rozkoszą. Autorka ponownie częstuje magią, w świecie którym przeznaczenie, proroctwa, dawne moce i polityczne rozgrywki splatają się ze sobą w niezwykle niebezpieczną całość. Tym razem na pierwszy plan wysuwają się Alizeh i Cyrus, czyli dwoje ludzi, których los postawił po przeciwnych stronach, a jednocześnie połączył uczuciem, które z każdym kolejnym rozdziałem staje się coraz trudniejsze do zignorowania. Ich relacja jest jednym z najmocniejszych punktów tej historii. Jest w niej napięcie, niepewność, ogrom emocji i świadomość, że uczucie może okazać się jednocześnie największą siłą i największym zagrożeniem. Podobało mi się również to, jak Mafi rozwija wątek magicznego świata. W tej części jest jeszcze więcej tajemnic, legend, pradawnej magii i odkryć, a wyprawa w góry Aryi otwiera przed bohaterami zupełnie nowe możliwości. Smoki, magia, proro...