Dawno temu, w pięknych zielonych lasach gdzie teraz znajduje się pojezierze łagowskie panowała harmonia i spokój. Matka Natura zadbała o to by mieszkańcom tych ziem niczego nie brakowało. Lasy były pełne zwierzyny, grzybów i jagód, a jezioro wokół których powstała osada, obfitowało w ryby. Ludziom żyło się dobrze i dostatnio, bo z szacunkiem odnosili się do wszystkich stworzeń. Jezioro, które było czyste jak najprzedniejszy kryształ, kryło w swoich głębinach cudowną tajemnicę, której strzegła sama Matka Natura. Wysyłając niegdyś lodowiec w te strony, wiedziała, że stworzy duże jezioro rynnowe o bajecznych kształtach, wielu zakamarkach i nierównym pofalowanym dnie. Po wielu długich latach żmudnego żłobienia, udało jej się uzyskać zadowalający efekt i stwierdziła, że to właśnie tutaj będzie odpoczywała. I choć wtedy nie nadawano jeszcze nazw, to Matka Natura postanowiła, że osobiście dopilnuje by w przyszłości nadano mu nazwę Ciecz. Pod jej nieobecność jeziora...
Muszę przyznać, że podchodziłam do drugiego tomu opowieści o wilkołakach z pewną rezerwą, spodziewając się kolejnego romantasy, w którym emocjonalne uniesienia i miłosne rozterki zdominują całą fabułę. Tymczasem dostałam historię, która pozytywnie mnie zaskoczyła. Nie ma tu przesadnej ckliwości, cukierkowego romantyzmu ani nieustannego wzdychania bohaterów. Uczucia są obecne, relacje bywają skomplikowane, ale nie przytłaczają historii, no dobra, może trochę. I bardzo mi to odpowiada. To solidnie skonstruowana opowieść fantasy, w której walka o władzę, wilcze prawa, niebezpieczne sojusze i skrywane tajemnice tworzą całkiem angażującą fabułę. Oczywiście, można dostrzec w niej pewną sztampowość, a niektóre rozwiązania nie zaskakują szczególną oryginalnością, nie jest to jednak ten rodzaj przewidywalności, który odbiera przyjemność z czytania. Wręcz przeciwnie, ta historia ma w sobie coś, co sprawia, że chce się przewracać kolejne strony i sprawdzić, dokąd zaprowadzą bohaterów ich decyzje....