Można by się zastanawiać, czym zasłużyła sobie na mą dozgonną miłość Aleksandra Rumin, ale odpowiedź jest szalenie prosta. Otóż autorka ma doskonałe oko do fałszu, celnie wytyka nasze polskie błędy i kpi z nich z ogromną wprawą. A że robi to inteligentnie, lotnie i z olbrzymim poczuciem humoru, toteż pochłaniam jej książki jak lek na złe samopoczucie i radośnie szukam dziur w całym w najbliższym otoczeniu.
Żeby dobrze wgryźć się w tę historię, należy mentalnie przenieść się do niewielkiej miejscowości gdzieś w Polsce, w której miłościwie panujący wójt ma kochankę, lewe dochody i trzęsie gminą niczym najlepszy z polityków. Do czasu jednak, kiedy znika w niewyjaśnionych okolicznościach, a o jego miejsce ubiegają się inni kandydaci. Z czego jeden z zupełnego przypadku, a nawet przymusu.
To, co charakteryzuje tę powieść to lekkość pióra, inteligentne dialogi i wysmakowane poczucie humoru. Nie ma tu miejsca na nic nieznaczące gagi. Są za to żarty sytuacyjne, cięte riposty i zabawne zwroty akcji. Dzięki podziałowi na rozdziały, czytelnik ma szansę poznać dokładnie bohaterów powieści (a jest ich kilkoro i są to postaci szalenie barwne), zżyć się z nimi i stanąć po ich stronie lub wręcz przeciwnie.
Tak jak w poprzednich książkach, tak i tutaj pojawiają się zabawne sceny i sytuacje, które kpią z pewnych ludzkich zachowań, drwią ze zbyt pewnych siebie dorobkiewiczów i pseudo-biznesmenów, miejscowych polityków i osób uchodzących w gminie za ważne. Autorka sprytnie zwraca uwagę na idiotyczne zachowania i konsekwencje, które za sobą niosą, ale też wskazuje, że niektóre z nich przypisać można jedynie wytrawnym politykom z Wiejskiej, przy czym ta absurdalna poprawność (choć może raczej nie) polityczność aż kłuje w oczy i zwraca uwagę na tyle, że doszukujemy się porównań w prywatnym życiu.
Aleksandra Rumin ma niebywałą smykałkę to odzierania ludzi z kolejnych warstw obłudy i wytykania im błędów. Doskonale zna zasady działania pewnych struktur i bezbłędnie celuje w ich czułe punkty. Dodatkowo, z niezwykłą zręcznością lawiruje na pograniczu groteski i kiczu, i mimo przejaskrawienia, rysuje wyimaginowany obraz, ale na wzór i podobieństwo nas – Polaków.
Jak zwykle trafia w punkt i daje do zrozumienia, że w każdym środowisku znajdzie się coś, z czego można się pośmiać, wykpić i zadrwić.
Postaci w tej książce są barwne, wielowymiarowe, często ciapowate, niewyidealizowane i ludzkie. I choć bliżej im do filmowego Flipa i Flapa, niż superbohaterów z komiksów, to i tak robią wrażenie na czytelniku i wywołują całe spektrum uczuć; od sympatii, po szczerą nienawiść.
Polecam wszystkim, którzy mają dystans do życia i do siebie. Śmiejmy się, bo tylko to nam pozostało!
Komentarze
Prześlij komentarz