Żunia

Książki o szeroko pojętym Holokauście czytuję od wielu lat z ogromnym zainteresowaniem, choć ich treść trudno udźwignąć emocjonalnie. Dziś o przejmującym, opartym na wieloletnich badaniach archiwalnych opracowanie, które pozwala spojrzeć na historię Auschwitz z perspektywy dotąd rzadziej opisywanej, czyli przez pryzmat obozowego szpitala i losów więźniów pełniących w nim funkcje lekarzy. Autor odsłania przed czytelnikiem rzeczywistość, w której medycyna, zamiast służyć ratowaniu ludzkiego życia, została podporządkowana bezwzględnym regułom obozowego systemu. Szpital, który z założenia powinien być miejscem leczenia i nadziei, funkcjonował w samym centrum machiny zagłady. Pracujący tam więźniowie znajdowali się w szczególnie dramatycznym położeniu. Z jednej strony starali się pomagać chorym, zdobywać leki, organizować opiekę i ratować współwięźniów. Z drugiej musieli wykonywać polecenia lekarzy SS, podejmować decyzje obciążające ich ogromną odpowiedzialnością i każdego dnia mierzyć się ...

Przyznam się, no bo po co owijać w bawełnę? Straciłam poczucie czasu! Z zachwytem pochłaniałam kolejne strony, bo powieści historyczne grają w mojej starej duszy niczym Stradivarius. Uwielbiam je i czytam ekspresowo, zwłaszcza gdy autor potrafi połączyć prawdziwe wydarzenia, barwnie nakreślone realia epoki i fikcyjne losy bohaterów.   Autorka zabiera czytelnika do XIII-wiecznej Langwedocji, krainy, w której odmienność religijna i kulturowa staje się przyczyną krwawego konfliktu. W centrum wydarzeń znajduje się Montségur, czyli miejsce, które z czasem stanie się symbolem oporu katarów, ale również tragedii ludzi postawionych wobec bezwzględnej siły krucjaty i inkwizycji. Na tle wielkiej historii kreśli autorka losy Anny, Filippy, Escli i Jordana. Ich relacje, rodzinne więzi, uczucia i podejmowane decyzje stopniowo splatają się z wydarzeniami, których konsekwencji nie sposób uniknąć. Szczególnie interesujący jest wątek Jordana, rozdartego między powinnością a miłością. W świecie, w k...

 Należę do pokolenia PRL-owców. Doskonale pamiętam tamte czasy, ich codzienność, charakterystyczne przedmioty, obyczaje i realia, które dla młodszych pokoleń są już niemal tak odległe jak opowieści o życiu na innej planecie. Wiele z tych wspomnień przywołuję z sentymentem, bo przecież nawet w siermiężnej rzeczywistości potrafiliśmy znajdować powody do radości. Nie oznacza to jednak, że tęsknię za tamtymi czasami, pamiętam bowiem nie tylko ich uroki, ale również ograniczenia, absurdy i codzienne trudności, które dziś trudno byłoby zaakceptować.  „Świat zaginiony” to swoista podróż w czasie, podczas której przewodnikiem staje się autor z niezwykłą starannością porządkujący wiedzę o minionej epoce. Tym razem na pierwszy plan wysuwają się technologia, obyczaje, codzienne życie, wychowanie dzieci, szkolne realia, rozrywki, sport i kultura. To właśnie z tych pozornie zwyczajnych elementów składa się obraz świata, który dla jednych jest wspomnieniem młodości, a dla innych pozostaje n...

Ta podróż Marka Kamińskiego prowadziła do miejsca, które można zaznaczyć na mapie. Razem z przebytymi kilometrami zmieniała się jednak,  ewoluowała i nabrała zupełnie innych wartości. W 2015 roku autor wyruszył z Kaliningradu do Santiago de Compostela, pokonując ponad trzy tysiące kilometrów europejskich dróg i bezdroży. Wyprawa miała symboliczny wymiar: od grobu Immanuela Kanta, kojarzonego z rozumem, do grobu świętego Jakuba Apostoła, będącego celem pielgrzymów z całego świata. Zestawienie tych dwóch biegunów wyznacza kierunek całej opowieści, w której racjonalne myślenie spotyka się z duchowością, a fizyczny wysiłek staje się okazją do głębszej refleksji. Kamiński nie jest człowiekiem, któremu trzeba udowadniać, że potrafi pokonywać własne ograniczenia. Przecież zdobył oba bieguny Ziemi, wspinał się na najwyższe szczyty i przemierzał wymagające tereny. Okazuje się jednak, że to europejska wyprawa wystawiła go na trudną próbę. Ale nie chodziło już wyłącznie o wytrzymałość, przygo...