Joanna Jurgała-Jureczka – Czarująca poetka

Maria Pawlikowska-Jasnorzewska zwana Lilką funkcjonuje w zbiorowej wyobraźni przede wszystkim jako poetka pełna subtelności i zmysłowości. U Jurgały-Jureczki jednak spojrzenie na nią jest głębsze i mniej oczywiste. Odsłania bowiem postać artystki zafascynowanej nie tylko uczuciem i naturą, lecz także tajemnicą istnienia, światem niewidzialnym i tym, co wymyka się racjonalnemu porządkowi.

Ta książka pełna jest erudycji, ale też pasjonującą opowieścią opartą na rzetelnej analizie źródeł, archiwaliów, dokumentów, korespondencji i prasy z epoki. Są tu umiejętnie wplecione losy poetki w szeroki kontekst obyczajowy, społeczny i literacki dwudziestolecia międzywojennego, dzięki czemu Lilka staje się osobą zanurzoną w niepokojach swoich czasów, epoki kryzysów, gwałtownych przemian i intensywnego zainteresowania zjawiskami nadnaturalnymi.

Szczególne miejsce w książce zajmuje tomik Profil Białej Damy z 1930 roku. Pawlikowska-Jasnorzewska zaludniła go duchami, eterycznymi zjawami i bohaterami uczestniczącymi w seansach spirytystycznych. Wiersze te pulsują niepokojem, lękiem przed nieznanym, ale i subtelną ironią. I tu nasuwa się pytanie, czy poetka rzeczywiście wierzyła w duchy? Czy fascynacja seansami spirytystycznymi była wyrazem autentycznej wiary, czy raczej kpiną? A być może była to próba oswojenia śmierci i odpowiedzi na fundamentalne pytania o sens istnienia?

Autorka nie narzuca interpretacji, lecz prowadzi czytelnika przez labirynt faktów, tropów i domysłów, pokazuje Pawlikowską-Jasnorzewską jako kobietę wrażliwą, poszukującą, niekiedy rozdwojoną między racjonalnością a potrzebą wiary w coś więcej. To portret artystki, która balansowała między nauką a metafizyką.

Książka ta, skierowana jest do tych, którzy chcą odkryć Lilkę na nowo i nie tylko jako na ikonę poezji miłosnej, lecz także jako uważną obserwatorkę zjawisk granicznych. Z przyjemnością zachęcam do lektury.

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Bajka o wrocławskich krasnalach

Baju, baju, bajka... Wszystkie dzieci wiedzą o tym, że krasnoludki to małe dzieln e skrzat y , które pracują w nocy i pomagają ludziom. Ale czy wiecie, że jest miasto, w którym krasnale żyją i mają się dobrze? Nie? No to spieszę z pomocą. Otóż krasnale mieszkają we Wrocławiu, pięknym mieście położonym na Dolnym Śląsku. Mieszka tam pewien mały chłopiec, który przeżył niezwykłą przygodę. Mam 10 lat i na imię mi Cyryl. Mieszkam z mamą w dzielnicy Psie Pole we Wrocławiu, w starych koszarach wojskowych. Mój tato był porucznikiem w wojsku, ale zginął na misji i zostaliśmy z mamą we dwoje. Mam rude włosy i piegowaty nos. Nie przeszkadza mi to jednak, bo mama mówi, że dzięki temu jestem wyjątkowy. Chodzę do szkoły na naszym osiedlu i mam wielu przyjaciół. W naszym bloku mieszkają ludzie, którym często pomagam. Czasem pomagam sąsiadce z dołu, wyprowadzam psa pana Kazimierza lub przytrzymuję ciężkie drzwi od klatki, żeby Pani Krysia mogła swobodnie wejść wraz ze swoimi rozkrzycza...

Czytaj więcej

Michael Lewis – Big short

Nie trzeba być ekonomistą, żeby zrozumieć wielką katastrofę finansową, wystarczy umieć tylko odpowiednio szybko spojrzeć na dane. Książka Lewisa opowiada o kryzysie finansowym z 2008 roku, ale opisuje moment, w którym absurd przestał być absurdem, bo wystarczająco wiele osób zaczęło traktować go jako normę. A wszystko zaczęło się od kredytów hipotecznych. Kredyty zostały nazwane jako skomplikowane instrumenty finansowe, te zyskały kolejne warstwy, a ryzyko zaczęło wędrować od jednego uczestnika rynku do drugiego. Im bardziej skomplikowany stawał się mechanizm, tym łatwiej było przestać zadawać podstawowe pytanie, co właściwie znajduje się w środku. Autor opisał więc ludzi, wśród których znajdują się ekscentrycy, outsiderzy obsesyjnie przywiązani do liczb, często nieprzystosowani do finansowego establishmentu. Ludzie, którzy zamiast zachwycać się rosnącymi wykresami, zaczęli czytać drobny druk i sprawdzać dane. I zobaczyli coś, czego inni zobaczyć nie chcieli. To najbardziej fascynujący...

Czytaj więcej

Bajka o królowej Róży

Całkiem niedaleko, bo tuż za brzozwym lasem, stał biały domek pokryty starą cementową dachówką, którą tu i ówdzie pokrywał mech. Pomalowane na zielono okiennice lśniły w słońcu, a wielkie, otwarte na oścież drzwi zachęcały do odwiedzin. W domku mieszkał ogrodnik Szkuta, którego największą miłością było hodowanie kwiatów. Jak nikt inny znał wszystkie rośliny znajdujące się w ogrodzie, dbał o nie, pielęgnował i pomagał rosnąć. Jego największą tajemnicą było to, że potrafił porozumiewać się ze swoimi kwiatami. To właśnie one mówiły mu gdzie najlepiej je posadzić, w którym miejscu ziemia jest odpowiednio żyzna, a w którym miejscu wyleguje się rudy kocur Stefek i lepiej byłoby to miejsce omijać. Szkuta kochał swój ogród, ale brakowało mu rośliny, z której byłby dumny i mógłby chwalić się nią wśród znajomych. Pragnął takiej rośliny, która królowałaby w jego ogrodzie, dlatego w pierwszy piątek czerwca wybrał się na wielki targ rolniczy z zamiarem zakupienia sadzonek. Jego ...

Czytaj więcej

Żunia

Szukaj na tym blogu