Dziewiętnastowieczna literatura klasyczna to dla wielu zbyt przestarzała rzecz, ale dla innych cenne źródło wiedzy o epoce i garść historycznych informacji. Napisana w 1861 roku, szybko stała się bestsellerem. Z czasem, trafiła też na deski teatrów, gdzie cieszyła się niesłabnącą sławą i grana była przez wiele lat.
Ta zawiła i skomplikowana powieść, opowiada o losach młodej, pięknej Lady Isabel, która wskutek podejrzewania męża o romans, wspierana przez gorący afekt przystojnego kapitana Levisona, postanawia porzucić wygodne życie u boku Carlyle'a, zostawia z nim małe dzieci i ucieka. Niestety nic tu nie zakończy się happy endem, ponieważ szybko okazuje się, że Levison nie zamierza ożenić się z Izabelą. Wypadek sprawia, że ich wspólne dziecko ginie, a oszpecona kobieta powraca do dawnej rezydencji w roli guwernantki.
Ta wiktoriańska, złożona i skomplikowana opowieść pochłania od pierwszych stron. Przepełniona jest zazdrością w każdej możliwej formie, opowiada o zdradach, miłosnych szaradach, które niosą za sobą widmo życiowej porażki, ale też niepokoi morderstwami i niefortunnymi zwrotami akcji, kładącymi się cieniem na losach bohaterów.
Wspaniale rozpisana postać Lady Isabel jest najjaśniejszą gwiazdą tej historii, famme fatale, smutna i tragiczna osobowość, dzielnie szukająca zrozumienia wśród ludzi.
Posiadłość East Lynne charakteryzuje się rozległymi i pieczołowitymi opisami, których jest tutaj bardzo dużo. Drobiazgowe tłumaczenie lub wyjaśnianie czytelnikowi niuansów architektonicznych, przyrodniczych lub wizualizacja danej postaci zajmuje tu dużo miejsca, ale dzięki temu zabiegowi, każdy element fabuły nabiera wyrazu i staje się niemal namacalny. Prawdopodobnie też dlatego powieść ma nieco ponad siedemset stron, ale w związku z tak idealnym stylem pisarskim inaczej po prostu by się nie dało.
To dramatyczna, niezwykle skrupulatnie utkana intryga, która zachwyca ponadczasowością, elegancką formą i klasycznym, pięknym literackim stylem. Polecam najserdeczniej!
Komentarze
Prześlij komentarz