Nie raz i nie dwa, jako dzieci, słuchaliśmy opowieści naszych babć i dziadków, którzy z trwogą i pewną przestrogą, opowiadali o czasach II wojny światowej. O jej potwornościach i bezwzględności okupanta, bezustannym głodzie, a często i ucieczkach przed wywozami i pewną śmiercią.
"Dorastanie w cieniu wojny" jest książką przedziwną. Nie jest normalną powieścią, mimo, że bohaterów i historii mamy tu mnóstwo. Nie jest też biografią, ani książką sensu stricto historyczną. Trudno ją zakwalifikować jednoznacznie. Mnie najbardziej kojarzyła się ze wspomnieniami. I tak ją właśnie potraktowałam – jako swego rodzaju pamiętnik wypełniony po brzegi wspomnieniami i przesiąknięty nostalgią.
Ta książka to długa opowieść o tym, jak uciekano przed wywozem na Sybir, wędrówce poprzez śniegi i knieje, ukrywaniu się przed okupantem, walka z czerwoną władzą i próba ocalenia siebie i całej rodziny.
To opowieść o życiu w cieniu wojny, odbudowywaniu zaufania do ludzi, trudnym i żmudnym procesie dochodzenia do siebie po traumatycznych przeżyciach i pamięci o tym, by walczyć o siebie i rodzinę.
Opowieść ta nie jest pozbawiona potknięć. Jest nieco chaotyczna. Niby w miarę chronologiczna, ale czasem autor wędruje bez ostrzeżenia z jednego okresu do drugiego, odbiega od tematu, czasem traci wątek. Zupełnie jak wtedy, kiedy słuchamy opowieści starszych osób, które podczas opowiadania o starych dziejach, wygrzebują w swojej pamięci różne fakty, starając się o niczym nie zapomnieć. Wiąże się to wtedy z chaosem i pewnymi nieścisłościami.
Ta niewielka objętościowo książeczka byłaby wspaniałym podkładem pod powieść obyczajowo-historyczną, z wieloma pobocznym wątkami. W tej formie stanowi swego rodzaju kwintesencję przyszłej powieści. Szanuję jednak zamysł, by historię przekazać w ten sposób. Taki był pomysł, by historię ocalić od zapomnienia, więc trzeba to uszanować.
Komentarze
Prześlij komentarz