Przejdź do głównej zawartości

Jagna Rolska – Farciarz

 Z powieściami obyczajowymi osadzonymi podczas trwania II wojny światowej bywa różnie. Trzeba być bardzo uważnym, by nie wpaść w pułapkę i nie stworzyć płytkiego "potworka". W przypadku Jagny Rolskiej byłam spokojna i z przyjemnością skonstatowałam, że jej książka jest tak dopracowana i tak rzetelnie napisana, że serce się raduje.



Autorka stworzyła powieść obyczajową o młodym dzielnym chłopaku, mieszkającym wraz z rodziną w jednej z dzielnic warszawskich. Chłopak miał głowę pełną marzeń, chciał się uczyć, założyć rodzinę, pracować. Jego plany jednak brutalnie zostały przerwane przez wojnę, która zmusiła go do walki o przetrwanie.

Tytułowy "Farciarz" to powstaniec warszawski, pan Jerzy Oględzki, pseudonim "Jur", ponad stuletni mężczyzna, który swoim hartem ducha, niezwykłą osobowością i naturalnym talentem do opowiadania, skradł serce autorki. Napisała więc powieść obyczajowo-przygodową na podstawie jego biografii. I choć jak sama przyznała, niektóre rzeczy są wytworem jej wyobraźni, a niektóre wydarzyły się naprawdę, to tworzy to mieszankę nad zwyczaj smaczną i podaną w sposób niezwykle rzetelny.

To historia jakich po wojnie można było usłyszeć wiele. I choć niewypowiedziany ból po stracie najbliższych, potworne informacje spływające z głębi Polski o niemieckich obozach śmierci, czy panujące wszędzie choroby i bieda, nie spowodowały, że opadł duch w narodzie. Ludzie walczyli w ten czy inny sposób, by w końcu odetchnąć z ulgą. I wszystkie te starania, autorka pięknie zobrazowała, tworząc swojego głównego bohatera i doświadczając go serią zdarzeń, które tylko "warsiaski cwaniak" mógł przeżyć. 

I choć wyrósł tu bardzo na superbohatera tamtych czasów, to jednak nie ma tu krzty przesady. Udało się autorce wyważyć tę powieść idealnie, dzięki czemu ta książka ani nie przytłacza, ani nie trąca patosem, za to daje nadzieję, że w każdej potwornej zawierusze znajdzie się ktoś, kto nas ocali.

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Bajka o królowej Róży

Całkiem niedaleko, bo tuż za brzozwym lasem, stał biały domek pokryty starą cementową dachówką, którą tu i ówdzie pokrywał mech. Pomalowane na zielono okiennice lśniły w słońcu, a wielkie, otwarte na oścież drzwi zachęcały do odwiedzin. W domku mieszkał ogrodnik Szkuta, którego największą miłością było hodowanie kwiatów. Jak nikt inny znał wszystkie rośliny znajdujące się w ogrodzie, dbał o nie, pielęgnował i pomagał rosnąć. Jego największą tajemnicą było to, że potrafił porozumiewać się ze swoimi kwiatami. To właśnie one mówiły mu gdzie najlepiej je posadzić, w którym miejscu ziemia jest odpowiednio żyzna, a w którym miejscu wyleguje się rudy kocur Stefek i lepiej byłoby to miejsce omijać. Szkuta kochał swój ogród, ale brakowało mu rośliny, z której byłby dumny i mógłby chwalić się nią wśród znajomych. Pragnął takiej rośliny, która królowałaby w jego ogrodzie, dlatego w pierwszy piątek czerwca wybrał się na wielki targ rolniczy z zamiarem zakupienia sadzonek. Jego ...

Bajka o wrocławskich krasnalach

Baju, baju, bajka... Wszystkie dzieci wiedzą o tym, że krasnoludki to małe dzieln e skrzat y , które pracują w nocy i pomagają ludziom. Ale czy wiecie, że jest miasto, w którym krasnale żyją i mają się dobrze? Nie? No to spieszę z pomocą. Otóż krasnale mieszkają we Wrocławiu, pięknym mieście położonym na Dolnym Śląsku. Mieszka tam pewien mały chłopiec, który przeżył niezwykłą przygodę. Mam 10 lat i na imię mi Cyryl. Mieszkam z mamą w dzielnicy Psie Pole we Wrocławiu, w starych koszarach wojskowych. Mój tato był porucznikiem w wojsku, ale zginął na misji i zostaliśmy z mamą we dwoje. Mam rude włosy i piegowaty nos. Nie przeszkadza mi to jednak, bo mama mówi, że dzięki temu jestem wyjątkowy. Chodzę do szkoły na naszym osiedlu i mam wielu przyjaciół. W naszym bloku mieszkają ludzie, którym często pomagam. Czasem pomagam sąsiadce z dołu, wyprowadzam psa pana Kazimierza lub przytrzymuję ciężkie drzwi od klatki, żeby Pani Krysia mogła swobodnie wejść wraz ze swoimi rozkrzycza...

Aleksandra Pakuła – Lekcja hiszpańskiego

 Mój cykl na romanse trwa w najlepsze. Od kilku dni trafiam na te, które aż chciało się czytać, bo napisane były ładnie i nie raniły oczu. Dziś o jednym z nich. Nie to, że będę słodziła i opowiadała, że och i, że ach, ale wielu minusów w niej nie było. Była za to bardzo fajna historia i całkiem sprytnie poplątana fabuła. Historia Adrianny to książkowy przykład kobiety krzywdzonej przez męża, wielokrotnie bitej, poniżanej i wykańczanej psychicznie. Odejście od męża-kata to najlepsza decyzja w jej życiu, ale niestety nie kończy się happy endem. Jej mąż, wzięty prawnik, człowiek z wieloma znajomościami w branży, nie daje kobiecie odejść od niego bezboleśnie. Sąd zasądza na jego rzecz alimenty, które kobieta musi spłacać w comiesięcznych transzach, przez co traci niemal wszystko na co pracowała, łącznie z ukochanym salonem piękności. Pomocy udziela jej wujek, który w Hiszpanii prowadzi dobrze prosperującą restaurację. Dziewczyna pozostawia w Polsce swoją córkę i wyjeżdża na kilka miesi...