Lubię romanse i od nich nie stronię. Często jednak trafiam na takie, które są mało interesujące albo szalenie sztampowe. Ale jak już trafię na coś "dorodnego" to z rąk nie wypuszczam i polecam gdzie tylko mogę. Cieszę się więc, że Kamila Mikołajczyk skradła moje serce.
Jest to opowieść o dziewiętnastoletniej Larissie, dziewczynie osaczonej przez miłość nadopiekuńczej matki, nastolatce, która dopiero wkracza w dorosłe życie i próbuje wymknąć się z rąk rodzicielki. Jej wybrankiem serca jest Nathan, chłopak znany w środowisku ze zmieniania kobiet jak rękawiczki, upalania się trawką i brutalnych walk bokserskich. Tylko tak ogromne przeciwieństwa mogą przyciągać się jak magnez i rozpocząć płomienny romans.
Wprawdzie ten szkic fabuły może wydawać się infantylny i sprawiać wrażenie, że już gdzieś podobna historia wystąpiła, ale uwierzcie, takiej pięknej i wielowarstwowej, w polskiej literaturze romantycznej jeszcze nie czytałam.
Podobał mi się pomysł na tę historię, na umiejscowienie akcji w Dublinie i wybranie zagranicznych bohaterów. Nie oznacza to, że polskie postaci są gorsze, absolutnie. Ot, powiało innym stylem życia, który rządzi się swoimi prawami.
Postaci nie denerwowały, były zbudowane bardzo zmyślnie i z pieczołowitością. Wspólne dialogi nie należały do infantylnych, zawsze uzupełniały w pewien sposób historię, a treść napisana jest ładnie i bez rażących oko sfomułowań.
Książka aż kipi od namiętności. I nie mam tu na myśli scen seksu, które oczywiście też tu znajdziemy. Mówię o niezwykłej chemii łączącej Lari z Nathanem. Ich taniec wokół siebie, wzajemne przyciąganie, rozmowy, słowne przepychanki i reakcja ich ciał na siebie, są tak intensywne, że trudno usiedzieć w miejscu. Obserwowanie bohaterów w drodze do miłości sprawiało mi chyba większą przyjemność niż sam moment kulminacyjny.
Polecam gorąco tę powieść. Poczujcie się jak w amerykańskiej uczelni, zachłyśnijcie się studenckim życiem i pokochajcie tych dwoje bohaterów. Oczekiwanie na tom drugi będzie bolesne.
Komentarze
Prześlij komentarz