Czy w pozornie dość prostej historii można odnaleźć głębię i zachwycić się nią bez reszty? Oczywiście! Trzeba jedynie być Valerie Perrine i utkać opowieść niebanalną i oryginalną, a potem pozwalać ją poznawać ludziom.
Jest to historia pewnej kobiety, która jest opiekunką cmentarza. Zna dokładnie jego topografię, historie życia i śmierci osób tam pochowanych. Potrafi bezbłędnie wskazać i opowiedzieć o ich rodzinach, romansach, problemach z jakimi się borykali, pamięta też ich pogrzeby i wszystkie momenty temu towarzyszące. Kobieta jednak niesie na swoich barkach bagaż doświadczeń, które ukształtowały ją w takiego człowieka jakim jest teraz.
W tej książce dzieje się magia. Życie i śmierć idą tu w parze. Muskają się niespiesznie, krzyżują swoje drogi i zaznaczają swoją obecność, czarują i nadają tej historii bieg.
Trzeba się przygotować na mnogość emocji, które atakują czytelnika raz po raz, ponieważ autorka serwowała je pięknie podane i hojnie podlane wzruszeniami. To taka opowieść z głębi serca, powoli otulająca i zachwycająca treścią. Jej wielowarstwowość i wielowymiarowość odczuwalna jest niemal cały czas, a sposób w jaki ta historia została przedstawiona, dobór słów i piękno z nich wynikające są absolutnie unikatowe.
To powieść monumentalna, powodująca wyrzuty miłości i czułości w stosunku nie tylko do bohaterki ale też do samej siebie, bo utożsamianie się z nią to także rodzaj autoterapii i pogłaskania własnej, strudzonej duszy. Tę książkę trzeba przeczytać i podarować sobie odrobinę cudownych i niezapomnianych chwil.
Absolutnie doskonała, wspaniała, nie znajduję słów, aby opisać jakie wrażenie zrobiła na mnie ta powieść.
OdpowiedzUsuńZgadzam się!
UsuńZłoto! :)