Przejdź do głównej zawartości

Hanna Szczepanowska – Dary losu

 Wielowątkowe, skomplikowane i warstwowe powieści obyczajowe to rzadkość. Tym bardziej, cieszę się, kiedy uda mi się trafić na taką historię. Uczepiam się jej wtedy jak rzep psiego ogona, łaknę niczym kania dżdżu i chłonę z olbrzymią rozkoszą. Dziś słów kilka o "Darach losu" Hanny Szczepanowskiej.



Ta historia toczy się dwutorowo. Najpierw czytelnik ma szansę zanurzyć się w latach trzydziestych XX wieku, pooddychać ówczesnym blichtrem, poobcować ze zwyczajami panującymi w tzw. dobrych domach, poobserwować życie i zasady panujące w wyższych sferach i nacieszyć oko przedwojennymi smaczkami z życia warszawskiej i nie tylko socjety. Później, mniej więcej w połowie książki, czytający wracają do współczesności i zachwycają się losami potomków głównych bohaterów, o których autorka opowiadała wcześniej. I tutaj również zagląda do domów bohaterów, utożsamia się z ich decyzjami, dopinguje i trzyma kciuki za ich przedsięwzięcia.

To była bardzo udana książka. Napisana zachwycającym, literackim językiem, który płynął wraz z upływem w fabule kolejnych lat i ewoluował zgodnie z chronologią. Dostarczał nieprawdopodobnych przeżyć wizualnych i dbał o każde słowo.

Poza tym, doskonali bohaterowie. Niektórzy krewcy, cyniczni i na wskroś okrutni, inni zupełnie naiwni i dziecięcy, a jeszcze kolejni dobrzy, pięknie wychowani i pełni niewyszukanej kurtuazji. I w tym tyglu niezwykle barwnych postaci, cudownej historii, która ich otacza, dochodzą jeszcze niebanalne i przemyślane dialogi, które doskonale wpisują się w klimat opowiadanej historii. Nie nudzą, a prowadzą dalej i w żadnym wypadku nie tworzą sztucznego wypełnienia treści. Wszystko ze sobą współgra, tworząc arcyciekawą i wartościową powieść.

Mamy tu i odrobinę romansu, i garść wątków historycznych, które tworzą dość ciekawe tło, ale też znajdziemy elementy świadczące o miłości do rodziny, o patriotyzmie, przywiązaniu do pewnych miejsc i ludzi. 

To niezwykła podróż w czasie i przestrzeni, często okupiona bólem i rozłąką, ale też miłością i czułością, która przychodzi z czasem. Serdecznie polecam, ta książka będzie wspaniałą przygodą i wartościową pozycją na Waszej półce!


Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Bajka o wrocławskich krasnalach

Baju, baju, bajka... Wszystkie dzieci wiedzą o tym, że krasnoludki to małe dzieln e skrzat y , które pracują w nocy i pomagają ludziom. Ale czy wiecie, że jest miasto, w którym krasnale żyją i mają się dobrze? Nie? No to spieszę z pomocą. Otóż krasnale mieszkają we Wrocławiu, pięknym mieście położonym na Dolnym Śląsku. Mieszka tam pewien mały chłopiec, który przeżył niezwykłą przygodę. Mam 10 lat i na imię mi Cyryl. Mieszkam z mamą w dzielnicy Psie Pole we Wrocławiu, w starych koszarach wojskowych. Mój tato był porucznikiem w wojsku, ale zginął na misji i zostaliśmy z mamą we dwoje. Mam rude włosy i piegowaty nos. Nie przeszkadza mi to jednak, bo mama mówi, że dzięki temu jestem wyjątkowy. Chodzę do szkoły na naszym osiedlu i mam wielu przyjaciół. W naszym bloku mieszkają ludzie, którym często pomagam. Czasem pomagam sąsiadce z dołu, wyprowadzam psa pana Kazimierza lub przytrzymuję ciężkie drzwi od klatki, żeby Pani Krysia mogła swobodnie wejść wraz ze swoimi rozkrzycza...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

Bajka o królowej Róży

Całkiem niedaleko, bo tuż za brzozwym lasem, stał biały domek pokryty starą cementową dachówką, którą tu i ówdzie pokrywał mech. Pomalowane na zielono okiennice lśniły w słońcu, a wielkie, otwarte na oścież drzwi zachęcały do odwiedzin. W domku mieszkał ogrodnik Szkuta, którego największą miłością było hodowanie kwiatów. Jak nikt inny znał wszystkie rośliny znajdujące się w ogrodzie, dbał o nie, pielęgnował i pomagał rosnąć. Jego największą tajemnicą było to, że potrafił porozumiewać się ze swoimi kwiatami. To właśnie one mówiły mu gdzie najlepiej je posadzić, w którym miejscu ziemia jest odpowiednio żyzna, a w którym miejscu wyleguje się rudy kocur Stefek i lepiej byłoby to miejsce omijać. Szkuta kochał swój ogród, ale brakowało mu rośliny, z której byłby dumny i mógłby chwalić się nią wśród znajomych. Pragnął takiej rośliny, która królowałaby w jego ogrodzie, dlatego w pierwszy piątek czerwca wybrał się na wielki targ rolniczy z zamiarem zakupienia sadzonek. Jego ...
3 komentarze
Czytaj więcej

Ewa Olchowa – Seria Zrodzona

 O serii Zrodzona zrobiło się głośno kilka lat temu, kiedy to pewna poznanianka zaczęła spełniać swoje marzenia i własnym sumptem wydała pierwszy tom. Fajny pomysł na promocje, gigantyczne pokłady pracy i przede wszystkim rzutki pomysł, przyniósł efekty w postaci powiększającej się ciągle liczby fanów. Trochę z niedowierzaniem i wielką ostrożnością podchodziłam do tej serii, ale w końcu dałam się przekonać. Szybko okazało się, że doskonały marketing idzie też w parze z bardzo dobrą historią. zdj. Ewa Olchowa Opowieść ta traktuje o Rose, pewnej młodej dziewczynie, której życie odwraca się o 180 stopni. Okazuje się, że nie jest zwykłym człowiekiem, ba, bliżej jej raczej do kreatur znanych raczej z książek niźli z prawdziwego życia. Dziewczyna zakochuje się w przystojnym Łowcy i trafia do miejsca, gdzie ma się dokonać jej przemiana. Tylko pytanie brzmi czy zostanie Luminatem (osobą władającą światłem i pochłaniającą ludzką energię) czy też Łowcą (kimś w rodzaju wampira). Przejdzie wię...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej