Jestem osobą, która lubi wierzyć, że ma całkiem bystry umysł. W końcu rozwiązałam kiedyś zadanie zapałkowe na matmie, to jestem mistrzyni, prawda? Byłam wówczas z siebie nieprzyzwoicie dumna i nawet pokusiłam się o rozwiązanie słynnej zagadki z dwoma pociągami, na której nomen omen poległam z kretesem. A potem na długo porzuciłam mózgowe zagadki, by przypadkiem trafić na ten zbiór... i okazało się, że sprytna to ja jestem w drugą stronę.
Ta książka wygląda niepozornie, ot, zbiór zagadek, ale bynajmniej nie jest to formie nudnych krzyżówek czy działań matematycznych. Autor urządził mojemu mózgowi coś na kształt psychologicznego escape roomu, w którym drzwi są niby otwarte, a i tak ciągle wchodziłam w ścianę, a szare komórki kotłowały się i kotłowały.
Każda z tych, bagatela siedemdziesięciu łamigłówek zaczyna się niewinnie, np. „Który kubek ma więcej wody?”, „która droga jest krótsza?”, „ile razy możesz złożyć kartkę papieru na pół?”. Odpowiedź wydaje się oczywista, więc pędziłam z odpowiedzią pewna siebie jak Einstein na dopingu. I szybko się okazywało się, że jednak racji nie miałam. Ego zrobiło potrójną arabeskę, wywinęło potrójnego aksla i z łoskotem gruchnęło o ziemię. Zaczęłam wtedy podejrzewać, że własny mózg mnie sabotuje i razem z neuronami urządzili spisek.
Spokojnie, tak tylko tu gadam, bo ta książka nie ma na celu upokorzyć, tylko poprowadzić przez świat iluzji, paradoksów i psychologicznych pułapek z takim wdziękiem, że nawet jeśli trzeci raz uda się nabrać, to robisz to z uśmiechem. To trochę jak oglądanie dobrego magika; wiesz, że cię oszukuje, ale i tak dajesz się nabrać, bo zabawa jest zbyt dobra, by się obrażać.
Najlepiej czyta się tę książkę w towarzystwie, przy kawie, ciachu albo herbacie. Bo nie ma nic piękniejszego niż wspólne przekonanie, że tym razem na pewno się uda. A często jest zupełnie odwrotnie. Ludzki mózg jest zarówno genialny, jak i rozkosznie głupi. Ta książka to cudowna rozrywka i inteligentne zadania. Bardzo polecam!
Komentarze
Prześlij komentarz