Kiedy biorę w dłoń opasłe tomisko, to zawsze zastanawiam się, czy autor ma smykałkę do wodolejstwa i trudno mu się rozstać z bohaterami, czy też utkał tak skomplikowaną historię, że nie dało rady zmieścić jej w krótszej formie. Jakże się cieszę, kiedy ta druga opcja jest tą prawdziwą i czytam od dechy do dechy, właściwie na wdechu. Przed Wami kryminał arcypyszny!
Tajemnicze morderstwa, do których dochodzi na terenie szkoły policyjnej, wstrząsają służbami na wskroś. Do rozwiązania sprawy i wyjaśnienia wszystkich niejasności zostaje oddelegowany nijaki Paweł Łukasik, który niegdyś był wschodzącą gwiazdą kryminalistyki, a teraz jest zesłanym dyscyplinarnie na prowincję śledczym. Czy Łukasik i jedna z odbywających szkolenie kobiet – Agnieszka, doprowadzą sprawę do końca i zrehabilitują się w oczach innych?
Wójcik uknuł sobie tutaj świetną intrygę. Postanowił rzucić czytelnikowi trupa czy dwa, pozwolić mu wysnuć własne wnioski, a potem pomieszać i poplątać fabułę tak, że całe wcześniejsze założenia trafił szlag, bo przetasowało się dokumentnie wszystko. I zrobił to na tyle umiejętnie, że czytelnik nie jest w stanie powiedzieć gdzie i kiedy jego logiczne wnioski się ulotniły.
Powieść udekorowana jest wspaniałymi i mięsistymi dialogami, które wynikają jedne z drugich i nie pełnią roli sztucznego wypełniacza. Wypowiadają je niemniej charakterne postaci, stworzone z wyjątkowym pietyzmem. Bohaterowie są wyjątkowi, niewyidealizowani, ludzcy i mało pompatyczni. Czytelnik dostał ich z całym dobrodziejstwem inwentarza – z ich zaletami i wadami w pakiecie.
Akcja jest dość dynamiczna, choć nie pędzi na złamanie karku. Jest czas na zastanowienie, chwilę zadumy nad sprawą i układanie własnych pomysłów na to, kto, gdzie i w jakim celu miesza w sprawie.
Poleca wszystkim miłośnikom wielowymiarowych kryminałów, które od początku do końca pasjonują i nie pozwalają na chwile oddechu.
Komentarze
Prześlij komentarz