Bywa, że po przeczytaniu książki, czytelnik nie wie co ze sobą zrobić. Niby odkłada ją na półkę, zakładając, że zakończył historię, ale ta nie daje o sobie zapomnieć i cały czas wraca jak bumerang. Ostatni dom na zapomnianej ulicy namieszał mi w głowie do tego stopnia, że nim o tej powieści zaczęłam pisać, musiałam ją dokładnie przeanalizować. I mimo długich dysput z samą sobą nie doszłam do żadnej konkluzji, bo o tak niejednoznacznej i skomplikowanej książce nie da się opowiedzieć wprost.
Cała historia rozpoczyna się od tego, że jest potencjalny morderca i jest opowieść o porwanym dziecku. I niby od początku wiadomo, jak powinna potoczyć się fabuła, ale autorka daje czytelnikowi pstryczka w nos i gmatwa wątki tak, że zaskoczenie miesza się z przerażeniem.
Tę oryginalną w swym przekazie powieść czyta się z pewnym niepokojem. Momentami odnosiłam wrażenie jakbym oglądała któryś z filmów Hitchcocka i wpadła w sam środek skomplikowanej fabuły. Nic tu bowiem nie jest idealne. Czasem nawet wydawało mi się, że do siebie nie pasuje, że w kolejne sceny wkrada się chaos, a potem nagle okazywało się, że jednak sprawa się wyjaśnia i rzuca nowe światło na kilka spraw.
Autorka umiejętnie i z wielką wprawą szarpie czytelnika za wszystkie sznurki odpowiedzialne za emocje. Robi to tak dobrze, że podczas lektury człowiek dosłownie aż od nich kipi. Jednocześnie sprzyja bohaterom i ich oskarża, czasem z nich kpi, a innym razem jest pełen empatii.
Ta książka robi z czytelnika jedną wielką emocjonalną, drżącą istotę, która po przeczytaniu jej do końca nie wie nawet jak się nazywa i co się właściwie wydarzyło.
To dziwny, bardzo kunsztownie napisany thriller psychologiczny, który wyciąga z człowieka wszystkie instynkty. Nawet te głęboko skrywane. Dajcie się namówić na tę podróż po własnych obawach i wadach, które w każdym człowieku drzemią.
Komentarze
Prześlij komentarz